ေခတ္၀န္ (၁၃)

ခင္ဗ်ားဒီေလာက္ သတင္းစာ ၀ါသနာပါေနရင္၊ ဒီေလာက္သတင္းစာပိုး ထေနရင္၊ လူထုမွာလုပ္ပါလားဆိုတဲ့ အဲဒီလို ကၽြန္ေတာ့္ကိုေျပာတဲ့လူေတြ ေပၚလာတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ကို ေနာက္ဆံုးဆက္သြယ္ေပးတဲ့ သူကေတာ့ ေနာ္ ဆရာဦးတင္ေအး။ အလြန္ေက်ာ္ၾကားတဲ့ စာေပပညာရွင္၊ ေနာက္ ပင္လံုစာခ်ဳပ္ကို လက္မွတ္ထိုးခဲ့တဲ့ ရွမ္းတိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္ဗ်ာ။ ဦးတင္ေအးက အဲဒီအခ်ိန္မွာ တကၠသိုလ္ ဘာသာျပန္ဌာနမွာ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ႕ေအာက္မွာ ဒုတိယ တာ၀န္ခံအရာရွိအေနနဲ႔ လုပ္ကိုင္ေနတဲ့အခ်ိန္ဗ်။ သူက စာေတြေရးေပးတယ္၊ မႏၱေလးကိုသြားပါ။ လူထုသတင္းစာတိုက္မွာ ဆိုေတာ့၊ ကၽြန္ေတာ္က မႏၱေလးကို သြားတယ္ဗ်။ ကၽြန္ေတာ္ ရထားနဲ႔သြားတာကိုးဗ်။ ရထားနဲ႔သြား ေဆာင္းတြင္းႀကီးဗ်ာ။

ေခတ္၀န္ (၁၂)

AFP ဆိုတာ ေက်ာ္ၾကားတဲ့၊ ထင္ရွားတဲ့ ျပင္သစ္သတင္းဌာနပဲဗ်ေနာ္။ Reuter ဆိုတာ အဂၤလိပ္၊ AP နဲ႔ UPI က အေမရိကန္သတင္းဌာန စသည္ေပါ့ဗ်ာ၊ အဲဒီလိုရွိသလိုပဲ AFP ကလည္း ျပင္သစ္သတင္းဌာနေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒီသတင္းဌာနကလည္း ကၽြန္ေတာ္ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့ ခပ္ခ်ာခ်ာပါဗ်ာ။ ခပ္ခ်ာခ်ာဆိုတာ စက္မႈနည္းပညာေတြအရ ခပ္ခ်ာခ်ာပဲ။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ တယ္လီပရင္တာေတာင္ မရွိေသးဘူးဗ်။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ဘာနဲ႔လုပ္ရဆဲလိုေတာ့ ေမာ့စ္ကုတ္ (Morse Code) လို႔ေခၚတဲ့ ဒီ တီတီတီတီဆိုတဲ့ ဒီေမာ့စ္ကုတ္နဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ရတယ္ဗ်။ အဲဒါေတြကို၊ ေမာ့စ္ကုတ္ေတြကို ဖမ္းတဲ့လူေတြက ဘယ္သူေတြလဲဆိုလို႔ရွိရင္ ဆက္သြယ္ေရး ညႊန္ၾကားေရးမွဴး႐ံုးက အလုပ္သမားေတြေပါ့ဗ်ာ။ ဒီ ေမာ့စ္ကုတ္ ဖမ္းတတ္တဲ့လူေတြေပါ့။ Wireless Operator ေခၚတာေပါ့ဗ်ာ။

ေခတ္၀န္ (၁၁)

ဟိုကစာဒီကစာ၊ အဂၤလိပ္စာေတြစုၿပီးေတာ့ ဗမာလုိျပန္ေရးရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေတြကိုမွ ကၽြန္ေတာ္က အယ္ဒီတာဆီတင္ျပ၊ အယ္ဒီတာကမွ အယ္ဒီတာခ်ဳပ္ဆီတင္ျပၿပီးေတာ့ စာအုပ္ျဖစ္ျဖစ္ဘာျဖစ္ျဖစ္ ထုတ္တယ္ေပါ့ဗ်ာ စသည္ေပါ့။ စာကိုျပဳေပးတဲ့သူ၊ စာျပဳအရာရွိေခၚတယ္။ ကိုေက်ာ္တင့္ကေနၿပီးေတာ့ အဲဒါေတြေခၚေနတယ္ဗ်တဲ့ ေနာ္၊ ခင္ဗ်ားေလွ်ာက္ပါလားတဲ့။ ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း ဘာမွလည္း လုပ္စရာလည္းမရွိဘူး၊ ေနာက္ၿပီးေတာ့ စာေပပိုးေလးကလည္း နည္းနည္း၀င္ေနၿပီဗ်။ ေက်ာင္းကေတာ့ တက္ေနတာပဲေပါ့ဗ်ာ ဟုတ္လား၊ ဥပစာတန္းလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေအာင္ၿပီးၿပီ။ ေက်ာင္းမွာလည္း ေနတုန္းပဲ။

ေခတ္၀န္ (၁၀)

ရန္ကုန္တကၠသိုလ္တက္ေနစဥ္မွာပဲ သတင္းစာေလာကကို ဦး၀င္းတင္ စတင္ေျခခ်ခြင့္ ရခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက စာအုပ္စာတမ္းေလးေတြကလည္း ထြက္ေနတာပဲဗ်။ သိပ္ၿပီးေတာ့လည္း ဟုတၱိပတၱိ မဟုတ္ဘူး။ ေစ်းကလည္း တမူးဖို႔တို႔၊ တမူးဆိုတာ တစ္က်ပ္ဖိုးရွစ္ေစာင္ေပါ့ဗ်ာ။ ဂ်ာနယ္ေလးေတြ ထြက္တယ္ဗ်ာ။ သတင္းစာတစ္ေစာင္ တစ္ပဲတန္သတင္းစာတို႔ဘာတို႔ေတာင္ ရွိတယ္ဗ်။ သူမ်ားေတြက ေလးေဖာင္ေပါ့။ ေလးေဖာင္ဆိုတာ (၁၆) မ်က္ႏွာေလာက္ ထုတ္တဲ့အခ်ိန္၊ သူတို႔က ႏွစ္ေဖာင္ေပါ့။ (၈) မ်က္ႏွာေလာက္ထုတ္တာေပါ့။ အဲလို သတင္းစာေတြလည္း ထြက္တယ္ဗ်။ သတင္းစာေလာကတို႔ စာေပေလာကတို႔ကို ၾကည့္လိုက္တဲ့အခါ က်ေတာ့လည္း နာမည္ႀကီးဆရာေတြကလည္း၊ ဥပမာဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ဆရာႀကီး မဟာေဆြ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ ဟုတ္လား၊ ဆရာမႀကီး ခင္ေဆြဦးရဲ႕ ဖခင္ေပါ့ဗ်ာ၊ ဥပမာ ဆရာဇ၀နလို ပုဂၢိဳလ္ေတြ၊ ဆရာႀကီးေရႊဥေဒါင္းလို ပုဂၢိဳလ္ကလည္း ေက်ာ္ၾကားတုန္းဗ်။ ေနာက္တစ္ခါ အလားတူပဲ လူထုဦးလွတို႔၊ လူထုေဒၚအမာလို သတင္းစာဆရာႀကီးေတြကလည္း အလြန္ကို ေက်ာ္ၾကားေနတဲ့ အခ်ိန္..ေနာ္။

ေခတ္၀န္ (၉)

ဦး၀င္းတင္တို႔ ရန္ကုန္တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားေတြ စာဘူးေတာင္းမွဆုတ္ခြာလာၿပီး လွည္းကူးၿမိဳ႕ ရဲစခန္းထဲမွာ ေျမကတုတ္က်င္းေတြ တူးၿပီး ခံစစ္လုပ္ေနခဲ့ၾကပါတယ္။

သိပ္မၾကာလိုက္ဘူးဗ်။ ေနာက္ပိုင္းၾကားတာေတာ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေန၀င္းကေန ဟာေက်ာင္းသားေတြ “က်က်တ္” ကုန္ရင္ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေက်ာင္းသားေတြအကုန္လံုးကို ရန္ကုန္ျပန္ေခၚ၊ စစ္ပညာေတြဘာေတြ သင္ေပး၊ ၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ စစ္ထဲသြင္းေပါ့ဗ်ာ။ ဆိုတဲ့ လမ္းေၾကာင္းနဲ႔ သို႔မဟုတ္လည္း လမ္းစဥ္နဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြကို ျပန္စုတယ္ဗ်။ အဲဒီေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ကရင္သြားၿပီးေတာ့ ခါးကလိထိုးသလို သြားၿပီးေတာ့ လုပ္ေနတာကိုးဗ်။ လုပ္ေနေတာ့ ေနာက္ဆံုးဘိတ္က်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေက်ာင္းသားသံုးေယာက္က်၊ က်ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔လည္း ေခြးေျပး၀က္ေျပးေျပးၿပီးေတာ့ လွည္းကူးေရာက္၊ လွည္းကူးကေနၿပီးေတာ့ အဲဒီ အမိန္႔အရ ေလာ္လီကားႀကီးတစ္စင္းနဲ႔ ေခၚၿပီးေတာ့ ရန္ကုန္ေရာက္ေရာ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။

ေခတ္၀န္ (၈)

ျမန္မာနဲ႔ကရင္တိုင္းရင္းသားေတြအၾကား တိုက္ပြဲျပင္းထန္ေနဆဲကာလ။ ျမန္မာအစိုးရကို ရန္ကုန္အစိုးရလို႔ ကမၻာကေခၚေနၾကခ်ိန္ ျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ေက်ာင္းမွာ ပထမ ေနေသးတယ္။ ေနာက္က်ေတာ့ ေက်ာင္းကလည္း ထမင္းေတြ ဘာေတြ မေကၽြးေတာ့ဘူးဆိုတဲ့အခါက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၿမိဳ႕ထဲသြားေပါ့ဗ်ာ။ ၿမိဳ႕ထဲသြားၿပီးေတာ့ လက္စြပ္ေတြဘာေတြ ခၽြတ္ေရာင္း၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ အက်ႌမွာ ေရႊၾကယ္သီးေလးေတြ ဘာေတြ ကၽြန္ေတာ္တို႔ လုပ္ၾကတယ္ဗ်။ ေရႊႀကိဳးေတြဘာေတြနဲ႔ဆက္ထားတဲ့ ေရႊၾကယ္သီးေလးေပါ့။ ေလးလံုးေလာက္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲဒါေလးေတြ ျဖတ္ေရာင္းေပါ့ဗ်ာ။ စသည္ေပါ့။ ေရာင္းၿပီးေတာ့ ထမင္းစားၾကရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိတာေလးတစ္ခ်က္ ကၽြန္ေတာ္ ေျပာျပခ်င္တယ္ဗ်။ ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ ေရႊကလည္း တစ္ရာေအာက္မွာ ေစ်းရွိတယ္ဗ်။ သံုးမူးသားေလာက္ဘာေလာက္ေရာင္းမွ ေငြသံုးဆယ္ေလာက္ ရမယ္ထင္တယ္။

ေခတ္၀န္ (၇)

ဦး၀င္းတင္ တကၠသိုလ္တက္စဥ္ အင္မတန္ ခင္မင္ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ပုဂၢိဳလ္တစ္ေယာက္ကေတာ့ ကဗ်ာဆရာ မင္းယုေ၀ပါ။

သူက ကၽြန္ေတာ္တို႔ထက္ တစ္ႏွစ္ႀကီးတယ္ဗ်။ တစ္ႏွစ္ႀကီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔လည္း ျမသန္းတင့္လို အတန္းအတူတူ မဟုတ္ဘူး။ သူက ပုသိမ္သားပဲ။ ေနာက္ပိုင္းမွာမွ သိရတာေတာ့ ကာတြန္းဆရာ ကိုေဖသိန္းတို႔၊ ကိုေဖသိန္းရဲ႕ညီ ၀င္းေမာင္တင္တို႔ဘာတို႔ဆိုတဲ့ အဲဒီ လူေတြနဲ႔လည္း သူငယ္ခ်င္းေတြဗ်။ အဲဒီေတာ့ သူက ကဗ်ာေတြေရးတယ္ဗ်ာ။ ဥပမာဆိုတာေတာ့ တစ္ရက္ဆိုလို႔ရွိရင္ ေက်ာင္းေတြကလည္း ကရင္သူပုန္ထဘာထနဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြက ျပန္ကုန္ၿပီ။ မွတ္မိေသးတယ္ဗ်။ ေႏြၾကီးဗ်။ ေက်ာင္းသားေတြက အကုန္လံုးျပန္ကုန္ၿပီ။ အဲဒီမွာ သူက ေရးတယ္ဗ်ာ။ သူ႔အခန္းထဲမွာသူ။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီဘက္ခန္း၊ သူနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔က စစ္ကိုင္းေဆာင္မွာဗ်။ ဒုတိယထပ္၊ စစ္ကိုင္းေဆာင္ ---- အခန္းမွာေနတာ။ ႏွစ္ေယာက္ အခန္းခ်င္းကပ္လ်က္ဆိုေတာ့ သူက သူ႔ကဗ်ာေတြေရး၊ ေရးၿပီးတဲ့အခါက်ေတာ့ စိတ္ထက္သန္စြာပဲ ကၽြန္ေတာ့္ လာၿပီးေတာ့ ဖတ္စမ္းပါဗ်ာ၊ ကို၀င္းတင္ ဖတ္ၾကည့္စမ္းပါဆိုၿပီးေတာ့ေပး။